แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เศรษฐศาสตร์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เศรษฐศาสตร์ แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559

ทำไมต้องเอาเงินสำรองไปลงทุนในหุ้น ???

ช่วงนี้กระแสความสงสัยว่าทำไมต้องเอาเงินสำรองไปลงทุนในหุ้น กำลังมาแรงครับ หลายคนก็ยังงงๆ เอาไปลงทุนในหุ้นทำไม คุณ  axe.aroonkittichai [1]ได้เขียนบทความอธิบายไว้ดีมากครับ เชิญอ่านโดยพลัน


ก่อนอื่น .. ต้องเข้าใจกันก่อนว่าเงินทุนสำรองทางการมาจากไหน และมีเอาไว้ทำอะไร เงินทุนสำรองทางการนั้นเป็นผลมาจากการดูแลเสถียรภาพค่าเงินบาท … เอาง่ายๆ ก็แทรกแซงนั่นแหละ คือถ้ามีเงินทุนไหลเข้า แล้วเราไม่อยากให้ค่าเงินบาทแข็งค่าเร็วเกินไปทำให้ภาคการส่งออกได้รับผลกระทบ ธปท. ก็จำเป็นจะต้องเข้าไปดูแล ก็คือขายบาทและซื้อเงินดอลลาร์ สรอ. เข้ามานั่นเอง ทำให้มีการสะสมเงินดอลลาร์ สรอ. มาอย่างต่อเนื่อง

แล้วมีเงินสำรองทางการเยอะๆ แล้วได้อะไร? ก็ว่ากันว่าหากมีเงินทุนสำรองทางการเยอะๆ แล้วจะสามารถป้องกันในกรณีที่มีเงินทุนไหลออกอย่างเฉียบพลันในจำนวนมาก ทำให้แบงค์ชาติมีเงินดอลลาร์ สรอ. มากเพียงพอที่จะรองรับและดูแลไม่ให้ค่าเงินบาทอ่อนค่าเร็วจนเกินไป (ก็คือการทำกลับข้างกัน ขายดอลลาร์ สรอ. และซื้อเงินบาท) แล้วมีแค่ไหนถึงจะเพียงพอ? อันนี้ก็ต้องแล้วแต่การศึกษาและการประมาณการต่างๆ แต่ก็บอกได้ว่าแบงค์ชาติเองก็ศึกษาเรื่องนี้มาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน เช่นกัน

เอาล่ะ .. ทีนี้จะเริ่มไปลงรายละเอียดกัน

1.ต้นทุนและผลตอบแทน


ก่อนอื่น ต้องถามว่า เงินสำรองทางการมีต้นทุนหรือไม่? ต้นทุนในการถือเงินสำรองทางการนั้นมีแน่นอน และเป็นต้นทุนทางการเงินที่แท้จริงด้วย คือ การที่แบงค์ชาติเข้ามาดูแลค่าเงินด้วยการซื้อดอลลาร์ สรอ. และขายบาทออกไปนั้น แบงค์ชาติจำเป็นจะต้องดูสภาพคล่องค่าเงินบาทด้วย เพื่อให้สภาพคล่องค่าเงินบาทอยู่ในระดับที่เหมาะสมและไม่กระทบการอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นและภาคการเงิน และเครื่องมือที่ใช้ในการดูดสภาพคล่องเงินบาทกลับมานั้นก็ต้องใช้เครื่องมือต่างๆ ทั้งอัตราดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยน ซึ่งมีต้นทุนในการทำ และใกล้ๆ เคียงกับอัตราดอกเบี้ยนโยบายระยะสั้นของไทย ถามว่าถ้าแบงค์ชาติอยากได้เงินจากเราไป โดยไม่ให้ผลตอบแทนอะไรเราเลย เราเอาไหมครับ … เราก็ไม่เอา เพราะฉะนั้นก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยเราด้วย อย่างให้ก็ให้กับที่เราได้จากธนาคารพาณิชย์ ถูกต้องมั้ยครับ ดังนั้นทุกบาททุกสตางค์ที่แบงค์ชาติเข้าแทรกแซงนั้นมีต้นทุน .. ก็ใกล้ๆ เคียงกับอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นนั่นแหละ

อ่าว .. แล้วผลตอบแทนละ .. ผลตอบแทนนั้นเกิดจากการเอาเงินดอลลาร์ สรอ. ที่สะสมมาไปลงทุน ซึ่งอย่างน้อยก็ต้องรักษากำลังซื้อของดอลลาร์ สรอ. ให้ได้ แน่นอน ไม่มีใครเถียงว่าแบงค์ชาติไม่ได้มีหน้าที่หากำไร .. แบงค์ชาติก็ไม่เคยหากำไร เพราะเพียงแค่รักษาไม่ให้มูลค่าของเงินดอลลาร์ สรอ. ที่ถืออยู่เสียไปก็เป็นเรื่องที่ยากมากแล้ว จากข้อจำกัดหลายๆ อย่าง ที่ว่ากันว่ามีมาเพื่อป้องกันไม่ให้แบงค์ชาติเก็งกำไรนี่แหละ ดังนั้นผลตอบแทนส่วนใหญ่ที่ผ่านมาเกิดจากการเอาเงินไปซื้อพันธบัตรรัฐบาลที่มีอันดับความน่าเชื่อถือสูงๆ ดีๆ (บอกได้เลยว่าดีกว่าประเทศไทยเกือบทั้งนั้น)

แต่โลกเราในปัจจุบันอยู่ในช่วงที่พันธบัตรรัฐบาลขอลประเทศที่มีอันดับความน่าเชื่อถือสูงๆ เหล่านั้น ติดลบจากนโยบายการเงินแบบผ่อนคลายพิเศษต่างๆ … อ่าวแบบนี้ก็เรียกว่าขาดทุนนิ (จริงมั้ย?) เอาเงินไปซื้อพันธบัตรรัฐบาลประเทศอื่น 100 บาท แต่ได้กลับมา 99 บาท เป็นต้น (แล้วจะไปซื้อทำไม?) อีกอย่างนึงแม้ตลาดที่อยู่ในภาวะปรกติ อัตราดอกเบี้ยนโยบายของไทยซึ่งเป็นประเทศกำลังพัฒนาก็มีแนวโน้มสูงกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นต้นทุนของเงินสำรองทางการของเราก็มีแนวโน้มสูงกว่าผลตอบแทนที่ได้รับจากการลงทุนโดยธรรมชาติ

ต้นทุนที่มีมากอีกอย่าง และแบงค์ชาติโดนกระหน่ำโจมตีมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน ก็คือต้นทุนทางบัญชี โดยในทุกๆ ปีจะต้องมีการประกาศงบการเงิน โดยฝั่งสินทรัพย์ของแบงค์ชาติจะอยู่ในรูปของสินทรัพย์ต่างประเทศ ในขณะที่หนี้สิน (คือพันธบัตรต่างๆ ที่ใช้ดูดสภาพคล่อง เงินฝากธนาคารพาณิชย์ เงิน) จะอยู่ในรูปของเงินบาททั้งสิ้น ทีนี้ในปีที่ค่าเงินบาทแข็งค่า สมมติว่าจะ 40 บาทต่อดอลลาร์ สรอ. เป็น 30 บาทต่อดอลลาร์ สรอ. เวลาแปลงสินทรัพย์ต่างประเทศกลับมาเป็นเงินบาทเพื่อเทียบกับส่วนหนี้สิน มันก็ต้องแปลงมาได้ลดลงอยู่แล้วจาก 40 บาทเป็น 30 บาท ก็ทำให้เกิดส่วนต่าง และถูกตีมูลค่าเป็นขาดทุน … ก็ด่าอีก ทั้งที่โอกาสที่สินทรัพย์ต่างประเทศจะถูกขายมาเป็นเงินบาทแทบไม่มี

เอ๊ะยังไง .. ต้นทุนก็แพง ตีมูลค่าขาดทุนก็ด่า

2.ขนาดนั้นสำคัญ (Size does matter !)


การสะสมเงินสำรองทางการในปริมาณมากๆ นั้น ทำให้เกิดปัญหาตามมาอีกอย่างหนึ่ง คือ การเอาเงินไปลงทุนจะทำได้ยากมากยิ่งขึ้น เพราะขนาดที่ใหญ่ จะส่งผลกระทบทางด้านราคา … เช่น แบงค์ชาติเคยนำเงินไปลงทุนในพันธบัตรรัฐบาลเพื่อนบ้านซึ่งมีอัตราดอกเบี้ยใกล้เคียงกัน เพื่อให้ต้นทุนของเงินสำรองและผลตอบแทนใกล้เคียงกันมากขึ้น แต่ซื้อไปได้ไม่ทันไร เจ้าบ้านโทรกริ๊งกร๊างมาถามสายตรง … ว่า พวกแกทำอะไรกันอยู่ มาถล่มตลาดบ้านชั้นทำไม … เงิบกันไป

งั้นกลับไปลงทุนในตลาดที่มีขนาดใหญ่พอ ซึ่งกลับมาปัญหาเดิม 2 ใน 3 นั้น ผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลติดลบ … ให้เจ้าหนี้ยืมเงินยังต้องแถมเงินให้เพื่อ? จะทำไปทำไม

อ่าว แล้วทำไมไม่ลดขนาดของเงินทุนสำรองทางการลง จริงๆ แล้วทางเลือกในการลดขนาดนั้นมีอยู่ 2 ทาง อย่างแรก คือ ขายให้ตลาดคืนไป ซึ่งแน่นอนว่าด้วยขนาดเงินสำรองทางการขนาดนี้ ตลาดค่าเงินบาทกระเทือนแน่นอน … การจะขายไม่ให้ตลาดกระเทือนนั้นอาจใช้เวลาหลายปี นานมากกว่าที่สะสมมาเสียอีก แล้วก็ไม่แน่ว่าอาจจะมีการดำเนินนโยบายดังกล่าวอยู่แล้วด้วยซ้ำ อย่างที่สองก็คือ เอาให้รัฐบาลไปใช้ประโยชน์เลย ไม่ว่าจะในรูปของกองทุนโครงสร้างพื้นฐาน (Infrastructure Fund) กองทุนความมั่งคั่งแห่งชาติ (Sovereign Wealth Fund) อันนี้ก็อาจทำได้ หากรัฐบาลมีความโปร่งใสในการนำเงินก้อนดังกล่าวไปใช้จริง แต่ใครจะกล้ามั่นใจเรื่องนี้ได้จริงๆ ???!!!! จะสร้างรถไฟรางคู่ รางเดี่ยวยังด่ากันเต็มไปหมดเลย (เขียนเสร็จอาจโดนอุ้มไปอบรมได้) หรือหากเป็น SWF ก็อาจนำเงินไปลงทุนอย่างอื่น เช่น น้ำมัน ทรัพยากรธรรมชาติ … อ่าว ถามหน่อย แล้วมันไม่เสี่ยงเหรอ พวกน้ำมัน หรือ ทรัพยากรธรรมชาติ ???!!!! แบงค์ชาติลงทุนในดัชนีหลักทรัพย์ ซึ่งปรกติมีมันก็มีการกระจายความเสี่ยงอยู่แล้ว (เหลือแต่ Systematic Risk)

ธนาคารกลางประเทศอื่นๆ ก็มีทำกัน ไม่ใช่ชาติเราอย่างเดียว แต่จริงๆ ก็ไม่ใช่ประเด็นไม่ว่าคนอื่นจะทำหรือไม่ หากถูกต้องเหมาะสม ก็จำเป็นต้องทำ ไม่ใช่เพื่อใคร ก็เพื่อส่วนรวม

(อย่าลืมว่าพนักงานแบงค์ชาติ ไม่ได้รับผลตอบแทนเพิ่มแต่อย่างใดจากการเอาเงินไปลงทุนให้หุ้น …)

3.การลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงที่เหมาะสมช่วยลดความเสี่ยงได้ !!


(หากใครเข้าใจเรื่อง Diversification Benefit ก็ข้ามไปเลย)
การลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยง โดยเฉพาะหุ้น ภายใต้สัดส่วนที่เหมาะสม บวกกับการดูแลควบคุมความเสี่ยง การประเมินผลที่มีประสิทธิภาพ จะช่วยให้ความเสี่ยงลดลง .. ในปัจจุบัน สินทรัพย์หลักที่แบงค์ชาติลงทุนก็คือพันธบัตรรัฐบาล การกระจายไปลงทุนหุ้นบางส่วนจริงๆ อาจจะช่วยลดความเสี่ยงได้
ลองอธิบายให้เห็นภาพง่ายๆ ได้ เช่น ในเวลาที่หุ้นตก ส่วนใหญ่มักจะเกิดในช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี บริษัทห้างร้านต่างๆ ทำกำไรได้ไม่ดี ซึ่งในภาวะดังกล่าวธนาคารกลางต่างๆ ต้องดำเนินนโยบายการเงินแบบผ่อนคลาย ด้วยการลดอัตราดอกเบี้ย และส่งผลให้ราคาพันธบัตรปรับสูงขึ้น ดังนั้น หากขาดทุนจากหุ้น ก็กำไรจากพันธบัตรแทน หรือกลับกัน

ยกตัวอย่างเช่น หากหุ้นลงร้อยละ 20.0 แต่เราถือหุ้นไว้ร้อยละ 5.0 ทำให้เราขาดทุนจากการลงทุนในหุ้นร้อยละ 1.0 แต่ราคาพันธบัตรปรับสูงขึ้นร้อยละ 5.0 แต่เราถือพันธบัตรไว้ร้อยละ 95.0 ทำให้เราได้รับผลตอบแทนจากพันธบัตรร้อยละ 4.7 ก็หักลบกันไปได้ ในภาวะที่ไม่ดี เป็นต้น ซึ่งจริงๆ แล้วจะทำให้ผลตอบแทนไม่ผันผวนด้วยซ้ำ

แต่ทั้งนี้ การลงทุนในหุ้นจำเป็นต้องมาพร้อมกับความพร้อมของบุคคลากร ระบบวัดความเสี่ยง และการบริหารที่ดีพอด้วย การปล่อยให้ลงทุน แต่ให้ทำอย่างโปร่งใสต่างหาก คือสิ่งที่เราต้องเรียกร้อง ไม่ใช่ต่อต้านโดยไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย

การเลือกที่จะไม่เสี่ยงอะไรเลย เพื่อรักษาเงินต้น ก็เป็นความเสี่ยงที่สูงสุดอย่างหนึ่งเหมือนกัน เนื่องจากเราไม่ได้อยู่ในยุคหินที่เอาข้าวของมาแลกกัน ในตลาดทุนแค่นอนหลับตื่นมาอีกวันนึง มูลค่าของเงินก็ลดลงแล้ว ไม่ว่าเราจะเลือกมันหรือไม่

การใส่ไขไว้ในตะกร้าเดียวกันตกแล้วแตกหมดก็เสี่ยง แต่การเอาไข่ใส่ไหฝังไว้ไม่เอาใส่ในตะกร้าอะไรเลยก็เสี่ยง หนอนไชไม่รู้ตัว ไข่อาจเน่าทำให้ไม่มีกินในอนาคตได้เหมือนกันอยู่ดี

4.ลงทุนต่างประเทศยากสุดคืออัตราแลกเปลี่ยน


ส่วนนี้อาจวิชาการสุดใน 4 ส่วน แต่จะพยายามทำให้ง่ายๆ ความน่าปวดหัวอันมากมาย ของการไปลงทุนพันธบัตรรัฐบาลต่างประเทศ คือ อัตราแลกเปลี่ยน ซึ่งความเสี่ยงที่แท้จริงนั้นอาจจะมากกว่าความเสี่ยงจากตัวพันธบัตรรัฐบาลเองด้วยซ้ำ สมมติเราเห็นประเทศ A ให้อัตราดอกเบี้ยสูงๆ เอาเป็นว่าร้เอยละ 5.00 ซึ่งมากพอสำหรับต้นทุนของเงินสำรอง แต่การไปลงทุนในประเทศ A จะมาพร้อมกับอัตราแลกเปลี่ยน ซึ่งมีให้เลือก 2 ทาง คือ หนึ่ง ป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน … แต่การป้องกันความเสี่ยงไม่ใช่ของฟรี มันมีต้นทุน ซึ่งต้นทุนในการป้องกันอัตราแลกเปลี่ยนจะใกล้เคียงกับส่วนต่างอัตราดอกเบี้ยระยะสั้น แต่เป็นในทางตรงกันข้าม เช่น การป้องกันความเสี่ยงจากสกุลเงินของประเทศ A ก็จะใกล้เคียงกับร้อยละ 5 ลบอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นของบ้านเรา สรุปคือไม่ได้อะไรนอกตากจะลงทุนในพันธบัตรระยะยาวขึ้น เช่น 3 ปี 5 ปี แต่พันธบัตรระยะยาวก็มาพร้อมความเสี่ยงทีเพิ่มขึ้นอยู่ดี สองคือไม่ป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน แต่ก็เป็นอันรู้กันว่าอัตราแลกเปลี่ยนมีความผันผวน และอาจสูงกว่าหุ้นเสียด้วยซ้ำในบางเวลา เพราะหุ้นแบงค์ชาติคงลงทุนในสัดส่วนน้อย แต่อัตราแลกเปลี่ยนนั้นมีความเสี่ยง (Exposure) ของเงินสำรองทั้งก้อน … ความเสี่ยงเราก็มีอยู่แล้วโดยธรรมชาติ

ท้ายสุด ……….

ประเด็นเดียวง่ายๆ ก็คือ แบงค์ชาติก็ศึกษากันมาอย่างยาวนาน และคงต้องไตร่ตรองอยากรอบคอบแล้วว่าการลงทุนในหุ้นบ้างส่วน น่าจะให้ผลดีกว่าการไม่ลงทุน ซึ่งมันก็ค่อนข้างชัดเจน เราควรเอาใจช่วยและส่งเสริมมากกว่า ความโปร่งใสในการลงทุน ขั้นตอนที่ชัดเจนมีกระบวนการต่างหาก คือ สิ่งที่เราต้องการ ดีกว่ามาด่ากันอย่างสาดเสียเทเสีย ทั้งๆ ที่อาจจะไม่เข้าใจเต็มที่เสียด้วยซ้ำ

คนชอบด่าพวกแบงค์ชาติว่าจะไปรู้อะไร แต่ผมเห็นสองข้างแล้ว .. ผมว่าต่างคนก็ต่างไม่รู้และเข้าใจงานอีกข้างมากกว่า คนเราก็รู้และเชียวชาญในสิ่งที่เราทำนั่นแหละ ไม่มีใครโง่กว่าใคร

ไม่เคยเขียนอะไรยาวขนาดนี้ ซัดไปซะ 4 หน้า A4 หมดไป ชม กว่าๆ ก็เพราะทนไม่ไหวจริงๆ เห็นแบงค์ชาติโดนด่าอย่างไม่เป็นธรรม คนไม่เคยทำไม่เคยรู้ว่า แม่งโคตรจะยากเลย การบริหารกองทุนนี้ .

ที่มา
https://www.facebook.com/axe.aroonkittichai/posts/10153720250878411



ติดตามเราได้ที่ Website : http://www.investidea.in.th
Facebook : http://www.facebook.com/investidea.in.th
Line ID : @investidea.in.th ใส่@นำหน้าด้วย
สัมมนาวิเคราะห์หุ้นด้วยปัจจัยพื้นฐาน ดูรายละเอียดและตารางอบรมได้ที่http://www.investidea.in.th/p/value-investor.html
หรือสอบถามราบละเอียดและลงทะเบียนได้ที่ Line; pat4310, หรือโทร 086-503-5023

วันจันทร์ที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2558

หลักคิดเรื่องกำไรขาดทุนของภาครัฐ

โครงการนี้ทำไปทำไมทำแล้วก็ขาดทุนทำรัฐเสียหาย มาดูกันว่านักเศรษฐศาสตร์มีแนวคิดเรื่องกำไรขาดทุนของภาครัฐอย่างไร ต่างกับ นักรัฐศาสตร์ และนักกฎหมายอย่างไร

ในทางเศรษฐศาสตร์รัฐมีหน้าที่ "จัดสรรสินค้าสาธรณะ" ซึ่งเป็นสินค้าที่ไม่สามารถจัดสรรผ่านระบบตลาด เนื่องจาก แบ่งแยกไม่ได้ กีดกันชาวบ้านมาใช้ไม่ได้ เอกชนลงทุนไปก็ไม่คุ้ม แต่สังคมต้องใช้ เช่นถนน ปะปา การป้องกันประเทศ นโยบายต่างประเทศ ฯลฯ

มองทางการเงิน
ที่ใช้ไปของเงิน = ที่มาของเงิน
การใช้จ่ายภาครัฐ = หนี้สาธารณะ+ภาษี

ในมุมมองภาครัฐไม่มองกำไรขาดทุนเหมือนเอกชน ที่มองว่า
กำไร =รายได้-รายจ่าย
แต่มองที่ อรรถประโยชน์ของสังคม
อรรถประโยชน์ของสังคม =รายได้-รายจ่าย+social cost+social benefit

โครงการรัฐเกือบทุกโครงการเจ้งขาดทุนเช่น ทำถนน ไม่เคยเก็บเงินคนใช้งาน แต่การมีถนนทำให้การขนส่งดีขึ้น เร็วขึ้น ความเจริญเข้าถึง ฯลฯ รวมๆแล้ว อรรถประโยชน์ของสังคมดีขึ้น แม้จะทำแล้วขาดทุนก็ตาม

ส่วนตัวเห็นหลายคนชอบวิจารณ์ว่าโครงการนู้นนี้นั้นรัฐเสียหายเปลืองงบ เพราะเราไม่ได้ประโยชน์จากโครงการนั้นทางตรง ได้แบบอ้อมๆก็เป็นได้ อันไหนได้ประโยชน์ตรงๆก็สนับสนุนเย้วๆอยู่

ส่วนเรืองโกงนี่เสียหายจริงเพราะทำให้อรรถประโยชนสังคมลดลง ดังนั้นการบิจารยนโยบายรัฐควรแยกกัน ระหว่างโกงก็ว่าตาม กฎหมาย ส่วนผลกระทบนโยบายว่าตามเศรษฐศาสตร์

สรุปคือในมุมมองนักเศรฐศาสตร์ ไม่มองแค่กำไรขาดทุนเพราะทำโครงการอะไรรัฐเสียหายหมดละ แต่ดูว่าทำแล้วอรรถประโยชน์สังคมดีขึ้นหรือไม่

วันศุกร์ที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2558

วงจรการเกิด super cycle

ดร วิศิษฐ์ funflow
สรุปในชาร์ทพยายามจะบอกว่าทุกๆ 10 ปี เกิด supercycle 1 รอบ ใน 1 รอบมีคนรวยเกิดขึ้นแล้วก็มีคนจนลง อยากรู้ว่าหุ้นไทยทำไมถึงจะไป 2200 จุด แล้วกระโดดไปถึง 4000 จุดในอีก 17 ปีข้างหน้า

วันอังคารที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

ปัญหาหนี้สาธารณะในเศรษฐกิจสหรัฐรอวันระเบิด?

หนี้สาธรณะในเศรษฐกิจสหรัฐ จะอยู่หรือไป บทความจาก facebook.com/ThanongFanclub ครับ เขาว่าตั้งแต่ปี 2008 หนี้สาธารณะของสหรัฐก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว จนน่ากลัวว่าจะรอดหรือไม่ ลองอ่านกันดูครับ

1.ระบบเศรษฐกิจสหรัฐฯคือระบบหนี้ ที่ไปต่อไม่ไหว


หลังจากเลิกระบบมาตรฐานทองคำปี1971 จะเห็นได้ชัดเจนว่าสหรัฐฯโดนระบบหนี้ เงินกระดาษครอบ จนหนี้ของประเทศโตกว่าจีดีพีไปเรื่อยๆ จนกู่ไม่กลับทุกวันนี้

เมื่อ40 ปีที่แล้ว สหรัฐฯมีหนี้$2ล้านล้าน ทุกวันนี้ หนี้ทั้งหมดเพิ่มเป็น$56ล้านล้าน เส้นสีน้ำเงินแสดงการเติบโตของหนี้ หลังนิกสันเลิกระบบมาตรฐานทองคำ ส่วนเส้นสีแดงคือการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจ ขณะนี้จีดีพีอยู่ที่$16ล้านล้านกว่า

เส้นกราฟบอกชัดว่า จีดีพีหรือปัจจัยพื้นฐาน และหนี้ที่ก่อจากเครดิต การใช้เงินอนาคตผ่านระบบเงินกระดาษ นับวันยิ่งถ่างออกไป

กู่ไม่กลับ

ทำให้ดอลล่าร์มีความเสี่ยงในการรักษาความเป็นเงินสกุลหลักของโลก

หนี้รวม กับ GDP


ที่มา http://theeconomiccollapseblog.com/archives/share-this-chart-with-anyone-that-believes-the-u-s-economy-is-not-going-to-crash

2.หนี้รัฐบาลกลางสหรัฐฯเพิ่มขึ้น$11ล้านล้านตั้งแต่ปี2000


เวลาประเทศเริ่มก่อหนี้ ไม่ค่อยจะรู้สึกกัน แต่พอเวลาผ่านไปสักระยะ หนี้มันจะไปในอัตราที่เร่งตัวขึ้นโดยปริยาย เพราะทุกคนมีข้ออ้างในการใช้เงิน

ตั้งแต่ปี2000 หนี้สหรัฐเพิ่ม $11ล้านล้าน จนใกล้$17ล้านล้านในขณะนี้

สัดส่วนหนี้ของรัฐบาลกลางสหรัฐฯต่อจีดีพีอยู่ระดับ60%บวก ลบ แต่พุ่งทะยานอย่างน่ากลัวหลังวิกฤติ2008 เพราะรัฐบาลเข้าไปอุ้มระบบการเงิน เศรษฐกิจทั้งระบบ

ช่วงโอบามารับตำแหน่งประธานาธิบดีปี2009 หนี้รัฐบาลกลางอยู่ที่$10ล้านล้าน โอบามาประกาศจะแก้ปัญหาเศรษฐกิจให้ได้ ประโยคเด็ด Yes, we can.

อยู่มา5ปี หนี้รัฐภายใต้โอบามาพุ่งเกือบ$7ล้านล้านเป็น $17ล้านล้าน ทำให้สัดส่วนหนี้ต่อจีดีพี ทะลุ100%ไปแล้ว

เพราะภาครัฐใส่เงินขาดดุล เข้าไปปีละกว่า$1ล้านล้าน เพื่อทดแทนเงิน $1ล้านล้านที่หายไปจากระบบเศรษฐกิจหลังฟองสบู่แตก

พูดง่ายๆก่อหนี้ เพื่อรักษาจีดีพี แต่การก่อหนี้เช่นนี้เป็นการแก้ไขปัญหาทางการเมือง แต่ทางเศรษฐกิจ มันเป็นหายนะ เพราะประเทศที่ปล่อยให้หนี้ภาครัฐสูงเกิน80%ต่อจีดีพี จะเดินหน้าต่อลำบาก เพราะเศรษฐกิจจะโตช้า เงินที่ได้จากการเก็บภาษีต้องไปใช้หนี้

ขณะนี้สหรัฐฯเลือกที่จะพิมพ์เงินผ่านQEในการแก้ปัญหา
หนี้สาธรณะ


http://theeconomiccollapseblog.com/archives/share-this-chart-with-anyone-that-believes-the-u-s-economy-is-not-going-to-crash

3.หนี้มลรัฐฯและรัฐบาลท้องถิ่นสหรัฐก็เอาไม่อยู่


อาทิตย์ที่ผ่านมามีข่าว ดีทรอยท์ เมืองรถยนต์สหรัฐประกาศล้มละลาย เพราะไม่มีปัญญาจ่ายหนี้$18,000ล้าน

หลายรัฐและเมืองใหญ๋ที่ออกบอนด์Minicipal Bondกู้เงินเป็นว่าเล่น เพื่อสร้างโน่น สร้างนี่กำลังมีฐานะย่ำแย่คล้ายๆกัน

หนี้ของพวกมลรัฐ รัฐบาลท้องถิ่นพุ่งจาก$1.2ล้านล้านเมื่อปี 2000 มาเป็น $3ล้านล้านทุกวันนี้

มีแต่หนี้ทั้งนั้นในระบบทุนนิยมการเงินกระดาษ


หนี้รัฐบาบท้องถิ่น

http://theeconomiccollapseblog.com/archives/share-this-chart-with-anyone-that-believes-the-u-s-economy-is-not-going-to-crash

4.ภาคสรุป


ถ้าเป็นประเทศอื่น ดอกเบี้ยจะต้องพุ่งทะลุหลังคาไปแล้ว ค่าเงินตกรูด

กราฟทั้งสามที่เอามาให้ดู เรื่องหนี้ทั้งหมดในสหรัฐฯ หนี้ภาครัฐ และหนี้ของมลรัฐบอกรัฐบาลท้องถิ่น ชี้ให้เห็นว่าสหรัฐฯเข้าสู่ระบบหนี้เต็มตัวหลังเลิกมาตรฐานทองคำ จะเป็นเหตุปัจจัยหรือเปล่าก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันได้

อย่างไรก็ดี ถ้าเป็นประเทศปกติ ด้วยหนี้ระดับนี้ ดอกเบี้ยต้องพุ่งทะลุเพดาน และค่าเงินต้องอ่อนยำแย่ เงินเฟ้อสูง แต่สหรัฐฯเป็นประเทศมหาอำนาจ มีดอลล่าร์เป็นสกุลหลักของโลก

สหรัฐฯแก้ปัญหาชั่วคราวด้วยการพิมพ์เงินผ่านคิวอี ย่ามใจว่าใครๆก็ยังคงต้องการดอลล่าร์อยู่ ไม่มีตัวเลือกพอ และได้กดดอกเบี้ยลง0%

ประเด็นคือจะประคองสถานการณ์ที่วิกฤตินี้ไปได้นานแค่ใหน

รัสเซีย จีน ยืนมองดูอยู่ เตรียมล้มดอลล่าร์ เมื่อระบบหนี้เดินต่อไปอีกไม่ได้

ในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นอนันตกาลหรือinfinity โดยเฉพาะอย่างยิ่งสร้างหนี้infinityเป็นไปไม่ได้

วันพฤหัสบดีที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

โครงสร้างประชากรกับวัฏจักเศรษฐกิจและการลงทุน

วัฏจักเศรษฐกิจและการลงทุนมันมีความสัมพันธ์กับโครงสร้างประชากรค่อนข้างสูง จากภาพคือดัชนี Dow Jones ของอเมริกาที่ปรับด้วย Log Scale เทียบกับช่วงชีวิตของยุค Baby Boom ที่เกิดในปี 1950-60 เป็นยุคหลัง สงครามโลกครั้งที่ 2

ทำให้เห็นภาพชัดเลยนะว่า ต่อไปอเมริกาจะเผชิญกับความยากลำบากทางเศรษฐกิจยาวนานแน่ๆ


วัฏจักเศรษฐกิจและการลงทุน
ที่อเมริกา GDP ไม่โต ก็ต้องกู้มาเรื่อยๆ
ที่มา: http://theeconomiccollapseblog.com/archives/share-this-chart-with-anyone-that-believes-the-u-s-economy-is-not-going-to-crash

โครงสร้างประชากรสำหรับประเทศที่เติบโต ส่วนใหญ่จะมีประชากรวัยแรงงานจำนวนมากทำให้ค่าแรงถูกมีความได้เปรียบในการแข่งขัน และมีสัดส่วนประชากรคนชั้นกลางที่เป็นตลาดขนาดใหญ่สำหรับการบริโภคสินค้าครับ ซึ่งตอนนี้โครงสร้างแบบนี้ก็อยู่ในประเทศกลุ่มเอเซียนี่แหละครับ ลองดูภาพโครงสร้างประชากรในประเทศกลุ่มอาเซี่ยน เอื้อเฟื้อข้อมูลจาก Opportunity Day ของ GL ครับ http://www.dcs-digital.com/setweb/downloads/2555q3/20121211_gl.pdf
ประเทศไทย กำลังจะเป็นสังคมผู้สูงอายุในไม่ช้า

ตอนนี้ประเทศในอาเซี่ยนยังวัยแรงงานเพียบ

อีก 40 ปี

วันศุกร์ที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

ความต้องการใช้ทองคำมีกี่ประเภท


ทองสี่เหล่า

มีคำถามเรื่องเกี่ยวกับ Demand ทองเข้ามาค่อนข้างเยอะ เลยเอาเกร็ดความรู้เกี่ยวกับ Demand ของทองคำมาฝากกัน
ภาพแสดงความต้องการใช้ทองคำ

ผู้เชี่ยวชาญแบ่งความต้องการใช้ทองคำหลักๆออกเป็น 4 กลุ่ม

1. กลุ่ม Jewellery เป็นกลุ่มที่ต้องการใช้ทองคำจริง เพื่อการนำไปทำเป็นเครื่องประดับเพื่อจำหน่ายทำกำไรอีกที ความต้องการกลุ่มนี้จะขึ้นอยู่กับความนิยมของสินค้าของตน เช่น สร้อยคอ แหวน กำไรข้อมือ เป็นต้น ส่วนราคาทองจะขึ้นจะลงถ้าของยังขายได้ก็ต้องซื้ออยู่ดี ไม่งั้นก็ต้องไปประกอบอาชีพอื่น แต่ส่วนมากจะไม่ค่อยตุนทองไว้นานเพราะกำไรของกลุ่มเหล่านี้อยู่ที่มูลค่าเพิ่มของชิ้นงานที่ผลิต ไม่ได้อยู่ที่การเก็งกำไรทอง ส่วนมากเครื่องประดับทองเหล่านี้ตลาดสำคัญอยู่ที่ประเทศในเอเชีย เช่น จีน ฮ่องกง อินเดีย

2. กลุ่ม Technology เป็นอีกกลุ่มที่ต้องใช้ทองคำจริงในการผลิตชิ้นส่วนอิเล็คทรอนิกส์ต่างๆ เช่น Intrigated circuit (IC) เป็นต้น ความต้องการกลุ่มนี้ค่อนข้างคงที่ และถ้าเป็นไปได้จะพยายามลดการใช้ทองให้มากที่สุด (เพราะทองมันแพง)

3. กลุ่มผู้ซื้อทองเพื่อการลงทุน (Investment) เป็นผู้ซื้อที่ไม่ได้ต้องการใช้ทองจริง แต่ซื้อทองเพื่อวัตถุประสงค์ทางการเงิน ไม่ว่าจะเป็นการซื้อเพื่อเก็งกำไร ซื้อเพื่อป้องกันเงินเพ้อ ซื้อเพื่อกระจายการลงทุน กลุ่มเหล่านี้มีค่อนข้างหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นนักลงทุนรายย่อย กองทุนรวม กองทุน ETF กองทุนป้องกันความเสี่ยง (Hedged Fund) กองทุนบำเน็จบำนาณ (Pension fund) เป็นต้น ความต้องการผู้ซื้อในกลุ่มนี้ค่อนข้างผันผวนคาดการณ์ยาก เนื่องจากผู้ลงทุนมีหลากหลายทั่วโลก และวัตถุประสงค์การซื้อก็แตกต่างกันไป เป็นกลุ่มผู้ซื้อที่สร้างความปวดหัวให้กับตลาดทองคำมากที่สุด

4. กลุ่มธนาคารกลาง (Central bank) ในสมัยโบราณที่สกุลเงินต่างๆยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลาย ธนาคารกลางที่จะพิมพ์ธนบัตรออกมาให้ใช้จ่ายก็จะต้องสำรองทองคำเอาไว้รองรับเงินที่ตนเองพิมพ์ออกมาเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้กับสกุลเงินของตน ต่อมาก็เริ่มเปลี่ยนมาใช้เงินสกุลอื่นมาใช้เงินทุนสำรองของประเทศมากขึ้น และทยอยขายทองคำออกมา ทีนิยมกันมาก็คงเป็นค่าเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ สกุลยูโร และสกุลเยน มาช่วงหลังๆประเทศเจ้าของเงินสกุลดังกล่าวขยันพิมพ์เงินออกมามากๆ ธนาคารกลางประเทศต่างๆก็เริ่มกลัวว่าเงินสกุลหลักเหล่านั้นจะกลายเป็นแบงค์กงเต็กในที่สุด จึงทยอยกลับเข้ามาซื้อทองเก็บ โดยเฉพาะประเทศที่ยังมีทองเป็นทุนสำรองต่ำ เช่น จีน และอินเดีย

ก่อนปี 2003 ที่กองทุนรวมทองคำ หรือกองทุน ETF ยังไม่แพร่หลาย Demand จากกลุ่มนักลงทุนมีน้อยมาก ความต้องการใช้ส่วนใหญ่จะมาจากกลุ่ม Jewellery เป็นหลัก มีกลุ่มเทคโลยีเล็กน้อย ส่วนกลุ่มธนาคารกลางทยอยขายโดยตลอดเนื่องจากทองไม่มีดอกเบี้ยจึงหันไปสะสมพันธบัตรรัฐบาลประเทศหลัก เช่น สหรัฐ ยุโรป หรือญี่ปุ่นแทน เนื่องจากธรรมชาติของกลุ่ม Jewellery และ เทคโลโลยีจะค่อนข้างสม่ำเสมอ การซื้อต้องพยายามซื้อให้ได้ราคาต่ำที่สุดเนื่องจากเป็นต้นทุนของสินค้าตน ไม่แย่งกันซื้อแบบไล่ราคา ทำให้ช่วงก่อนปี 2003 เป็นช่วงที่ราคาทองคำค่อนข้างมีเสถียรภาพ

หลังจากกองทุน ETF เริ่มเป็นที่นิยม ทำให้นักลงทุนสามารถลงทุนในทองคำกันสะดวกขึ้น ประกอบกับการเติบโตของบรรดา Hedge Fund ที่มุ่งเน้นการเก็งกำไร ทำให้ความต้องการทองคำเพื่อการลงทุนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับราคาทองคำที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังวิกฤติเศรษฐกิจสหรัฐปี 2008 ความต้องการทองคำพุ่งกระฉูดเพราะสหรัฐดำเนินนโยบายพิมพ์เงินออกมากระตุ้นเศรษฐกิจอย่างมหาศาล ประเทศอื่นๆในโลกก็ดำเนินนโยบายดอกเบี้ยต่ำปั๊มเงินออกมากู้ชาติเช่นกัน ทำให้นักลงทุนกังวลว่าค่าของเงินสกุลต่างๆที่พิมพ์ออกมาไม่หยุดหย่อนจะลดลง โดยเฉพาะสหรัฐ (คิดง่ายๆ เงินเยอะ ค่าน้อย เงินก็เฟ้อ) จึงแห่ตุนทองคำ ไม่ว่าจะเพื่อป้องกันเงินเฟ้อ เก็งกำไร หรือกระจายความเสี่ยง (สำหรับผมแล้วคำเหล่านี้มันไม่ต่างกันเท่าไร เพราะทุกคนต้องการกำไรเพื่อมาชดเชยค่าของเงินที่ลดลง) ทำให้ราคาทองพุ่งทะลุโลกถนนทุกสายมุ่งเข้าสู่ตลาดทองคำ จนในที่สุดธนาคารกลางประเทศต่างๆต้องหันกลับมาทบทวนเงินทุนสำรองของตนที่เคยขายทองมาซื้อพันธบัตร ก็เปลี่ยนกลับมาถือทองมากขึ้น เพราะดอกเบี้ยพันธบัตรมันต่ำเตี้ย และก็กลัวว่าเงินที่พิมพ์มาเยอะๆทำให้ค่าเงินสกุลที่ตนใช้สำรองอยู่มันจะลดลงฮวบๆ จึงกลับมาซื้อทองอีกทีตอนเกือบจะพีค โดยให้เหตุผลว่าเพื่อกระจายความเสี่ยงของเงินทุนสำรอง (คำนี้อีกแล้ว) ส่วนกลุ่ม Jewellery เมื่อราคาทองคำเพิ่มสูงขึ้น เครื่องประดับก็เริ่มมีราคาแพงกำลังซื้อก็ลดลงไป กลุ่ม Jewellery จึงต้องหันไปใช้วัตถุดิบอื่นที่ราคาถูกกว่ามาแทนที่เพื่อลดต้นทุน เช่น เงิน พลอย และอัญมณี ทำให้ความต้องการทองคำของกลุ่มนี้ลดลงอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ดีหลังจากทุกคนตุนทองเพื่อรับมือเงินเฟ้อกันครบ เงินเฟ้อมันก็ไม่มาซะที ทั้งๆที่พี่ใหญ่อย่างสหรัฐก็ขยันพิมพ์เงินกันออกมา คนก็ไม่เอาเงินมาลงทุนใช้จ่าย ดันเอากลับไปซื้อพันธบัตรทำให้ดอกเบี้ยสหรัฐต่ำเตี้ยเรี่ยราด สถาบันการเงินก็กลัวตัวเองจะล้มหายตายจากเหมือนเลห์แมน บราเธอร์ ก็กอดเงินที่พิมพ์ออกมาไม่ค่อยจะไปปล่อยกู้ ผ่านมาสามสี่ปีเศรษฐกิจสหรัฐก็ฟื้นช้าเหลือเกิน แต่เศรษฐกิจประเทศเกิดใหม่ก็โตแบบพรวดพราด ในที่สุดนักลงทุนก็พบทางเลือกอื่นที่น่าสนใจกว่าในการป้องกันการลดลงของค่าเงินสกุลหลัก นั่นคือพันธบัตรประเทศเกิดใหม่ และตลาดหุ้นประเทศเกิดใหม่ที่เติบโต ซึ่งสองอย่างนี้มีดอกเบี้ย มีปันผล มีการเติบโตของกำไร มี Reinvest return มีหลายๆอย่างที่ทองไม่สามารถให้ได้ ความต้องการทองเพื่อการลงทุนก็ค่อยๆลดลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งวันที่ 14 เมษายน 2013 นี้เองเป็นวันที่ "Margin Call" สำหรับตลาดทองคำ นักลงทุนเทขายทองคำออกมาอย่างรุนแรง กดราคาทองลงมาต่ำสุดๆ แถว 1323 เหรียญต่อออนซ์ซึ่งเป็นราคาที่ต่ำที่สุดในรอบ 3 ปี หลังจากวันนั้นนักวิเคราะห์เกือบทั้งโลกพูดไปในทางเดียวกันว่าทองคำได้เปลี่ยนไปเป็นขาลงเรียบร้อยแล้ว ราคาเป้าหมายต่ำๆเริ่มโผล่มา 1370 1200 1150 หรือ 1000 ก็มี แต่ก็อย่างที่ผมเคยบอกแหละว่าทองคำมัน Valuation ยาก ใกล้เคียงสุดก็คงเป็น Marginal Cost of Production ซึ่งว่ากันว่าอยู่ที่ประมาณ 1,200-1,300 เหรียญต่อออนซ์ที่ผมไปอ่านเจอตามเวปไซด์ต่างๆเขียนไว้ใกล้เคียงกัน จริงเท็จอย่างไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

ผมก็ไม่ได้เทพขนาดจะบอกได้ว่าราคาทองคำจะตกลงไปได้ถึงขนาดไหน หรือจะดีดกลับไปทำ New high หรือเปล่า เพราะผมไม่ใช่เซียนใบ้หวย แต่ผมเชื่อว่าราคาทองคำที่ลดลงจะทำให้ความต้องการของกลุ่ม Jewellery กลับมาอีกครั้ง อย่างที่เราได้เห็นผู้ซื้อเครื่องประดับทองคำแห่ไปร้านทองจนทองหมดร้านต้องแจกบัตรคิวกัน และมันก็ไม่ได้เป็นแต่ประเทศไทย ที่จีน ฮ่องกง และอินเดีย ก็เป็นไปในลักษณะเดียวกัน ตรงกันข้ามกับความต้องการของกลุ่มนักลงทุนที่จะลดลงเรื่อยๆ ดังจะเห็นได้จากกองทุนรวม ETF ที่ทยอยขายทองคำออกมาตลอดในช่วงสองปีที่ผ่านมา ทิศทางราคาทองคำจากนี้ไปคงจะถูกกำหนดโดยผู้ซื้อสองกลุ่มดังกล่าวเป็นหลักว่าใครจะอดทนกว่ากัน (แต่ถ้าดูจากที่อดีตผ่านมานักลงทุนเป็นกลุ่มที่มีความอดทนต่ำที่สุดใน 4 กลุ่ม) ส่วนกลุ่มธนาคารกลางที่เพิ่งกลับมาซื้อคงต้องทำใจนานหน่อยที่จะกลับมาขายราคาต่ำกว่าที่ซื้อไป เผลอถ้าเป็นธรรมเนียมประเทศแถวนี้ซื้อขายขาดทุนอาจถูกสอบสวนเอาซะด้วย 555+

สำหรับผมแล้วทองคำมันก็เป็นเงินสกุลหนึ่งที่ทุกคนในโลกมีสิทธ์จะเป็นเจ้าของได้ สามารถเอาไปแลกเป็นเงินได้ทุกสกุล ไม่มีดอกเบี้ย ไม่มีการเติบโต ไม่มีธนาคารกลาง ไม่มีการแทรกแซง ไม่มีข้อจำกัดการเปลี่ยนมือ มูลค่าของมันขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ซื้อและผู้ขายเป็นหลัก เงินส่วนใหญ่อยากให้มันไปทางไหน มันก็เป็นไปในทางนั้นแหละ

"Gold is money, itself, and nothing else"
- JP Morgan 1912 -

หมายเหตุ ความต้องการทองคำในภาพไม่รวมถึงตราสารอนุพันธ์หรือหลักทรัพย์ที่อ้างอิงทองคำ

วันศุกร์ที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2556

ใครที่จะได้ผลประโยชน์จากการ "มูลค่า" ของทองคำที่ลดลง

บทความเรื่องทองคำของคุณ ข้อมูล ป๊อกแป๊ก[1] -[3] ครับ รวบรวมไว้กันลืม เขียนได้น่าสนใจ

เกี่ยวกับราคาทองคำที่ดิ่งลงอย่างน่าเหลือเชื่อในช่วง 3 วันที่ผ่านมาผมมีทัศนคติกับเรื่องดังกล่าวดังต่อไปนี้

ก่อนอื่นเราต้องมาเริ่มต้นทำความเข้าใจบางอย่างเพื่อปรับพื้นกันก่อนนะครับว่าปัญหาเศรษฐกิจยุโรปในปัจจุบันนั่นจุดเริ่มต้นเริ่มตั้งแต่ประมาณ 12 ปีที่ผ่านมา แต่ลุกลามจนเห็นผลได้ชัดในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานั่นเอง

สาเหตุหนึ่งมาจากอะไร ? แน่นอนว่าในข้อบกพร่องของระบบทุนนิยมนั้น ผู้ที่มีทุนมาก ย่อมสร้างไซโลดักเก็บเงินได้มากกว่าบุคคลทั่วไป และมักเก็บเงินเข้าสู่ระบบธฯาคาร (ตัวเลขบนกระดาษ) ดังนั้นเราจึงเห็นได้ว่าปัจจุบันนี้ทั่วโลกประสพสภาวการณ์เดียวกันนั่นคือ กระดาษ หรือ พันธบัตรที่อยู่นอกตลาด หายไปอยู่กับนายทุน นั่นทำให้สภาพคล่องของการใช้จ่ายลดน้อยถอยลงไป (สภาวะในตลาดคือ เงินที่เป็นตัวเลขอยู่บนบุ๊คแบงก์ สภาวะนอกตลาดคือเงินที่อยู่ในกระเป๋าเงินของประชาชน)

จากจุดนี้เองทำให้ "เงินเฟ้อ" (หรือ ธนบัตรที่พิมพ์มากกว่าปริมาณทองคำที่ประเทศนั้นๆถือครองอยู่) มีความสำคัญในระบบเศรษฐศาสตร์ในปัจจุบัน

จากวันนหนึ่งจนถึงปัจจุบัน ในตำราเรียนจนถึงระดับปริญญาเอก ยังคงสอนให้เชื่อว่า เงินเฟ้อ ยังคงเป็ฯตัวร้ายสำหรับระบบเศรษฐกิจ ซึ่งขัดแย้งโดยตรงกับเศรษฐกิจในปัจจุบัน

ปัญหาที่เกิดขึ้นในยุโรปนั้น คือเคสปัญหาที่เก่าแก่ที่สุดในโลกทุนนิยม นั่นคือ เมื่อเม็ดเงินนอกระบบหรือสภาพคล่องหายไป รัฐบาลก็จำเป็นต้องผลิตพันธบัตรที่เรียกว่า "เงินเฟ้อ" นี้ออกมาเพื่อกระตุ้นหมุนเวียน การจับจ่ายใช้สอย

เมื่อผลิตมากเข้า มากขึ้น มันก็เกินปริมาณทองคำ หรือ ทุกๆสัญญาที่เป็๋นการทำบัญชีใช้จ่ายของอนาคต หรือเรียกว่าการ "ทำบัญชีแบบขาดงบดุล" นั่นเอง

ตรงนี้เราจะเห็นโครงสร้างระบบเศรษฐกิจหลักๆ ในระบบทุนนิยมในปัจจุบัน

จากที่ผมอธิบายมาในข้างต้นนั้น จะเห็นได้ว่าวิกฤติยุโรป คือ ช่วงที่เรียกว่าเป็ฯ หายนะทางเศรษฐกิจ จากกรณีเม็ดเงินที่อยู่ในประเทศไปกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มระดับนายทุน จนรัฐบาลผลิตเงินเฟ้อออกมาเกินอัตรา จึงทำให้ทางยุโรปต้องการทองคำ เพื่อสนับสนุนมูลค่าสกุลเงินตนเอง ไม่ให้ลอยตามอัตราเงินเฟ้อ

เมื่อยุโรปต้องการทองคำ แล้วจะได้มาอย่างไร ในเมื่อตัวเลขเศรษฐกิจก็ขาดงบดุลกับประเทศอื่นๆ จึงเป็นไปไม่ได้ที่ทองคำจะเข้ายุโรป ต้องทำอย่างไรล่ะ ?

คุณทราบเหรือไม่ว่าปัจจุบันนี้ ประเทศในทวีปเอเชีย คือ ประเทศผู้ที่กุมทองคำสดไว้มากที่สุด และ ยังคงมีวัฒนธรรมเฉพาะสำหรับคนเอเชียนั่นคือ การใช้ทองคำเป็นเครื่องประดับนั่นเอง จึงทำให้มีปริมาณทองคำ ทั้งในสภาวะตลาด และ นอกสภาวะตลาดล้นหลาม

ปริมาณทองคำมากมายมหาศาลเหล่านี้ เป็นที่ต้องการของชาวตะวันตกมาก เพราะเป็นที่ต้องการในการค้ำจุนเศรษฐกิจ อีกทั้งปัจจุบันนี้ Head ทางเอเชีย ไปคุมกลไกเศรษฐกิจทางฝั่งยุโรปได้ค่อนข้างเป็นที่สมบูรณ์ (ประมาณ 20 ปีที่ผ่านมาจากหัวเรือแรกคือ ญี่ปุ่น ไทย และ จีน)

ชาวตะวันตก (หลังจากนี้ผมจะใช้คำว่าชาวตะวันตกเพราะสืบเนื่องรวมกับความต้องการของชาวอเมริกันด้วย)

ชาวตะวันตกจึงพยายามหาทางหลายๆอย่างที่จะขัดแข้งขัดขากลุ่มทุนทางเอเชียหลายครั้งหลายครา เช่น การสร้างเรื่องราวปัญหาให้กับ รถยนต์ค่ายญี่ปุ่น เช่น ฮอนด้า โตโยต้า ให้มีปัญหาและเสื่อมเสียภาพลักษณ์ (พวกคุณคงจำกันได้) เพื่อลดความ popular ของ head ทางเอเชียในการขนเงินกลับเอเชีย ทำให้ GM ฟื้นตัวขึ้น และอีกหลายๆอย่างที่เป็นนวัตตวิธีทางการเงิน เช่น สร้างระบบ อีเคอเรนซี่ ระบบกฏหมายลิขสิทธิ์ และอื่นๆอีกมากมาย เพื่อที่จะดึงเงินดุลสะพัดกลับเข้าไปทางตะวันตก (ปัญหาส่วนหนึ่งมาจากความฟุ้งเฟ้อในการใช้ทรัพยการธรรมชาติที่สำคัญของทางตะวันตกนั่นเอง)

จนมาถึงต้นปีนี้ Goverment ของทางตะวันตกก็มีการสนับสนุนให้นักลงทุนชาวตะวันตกเข้ามาเก็งกำไร หรือ รุกคืบเข้ามาใน เอเชีย ทำให้สิ่งที่เราเห็ฯตั้งแต่ต้นปีคือ หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ทั่วเอเชีย พุ่งขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ และมันจะวูบหายไปเป็นช่วงๆ ในช่วงที่ชาวตะวันตกทำกำไรและขน "มูลค่า" ไปยังตะวันตก และนำเงินทุนกลับมาใหม่ (ผมมั่นใจว่าปีนี้หุ้นไทยแตะที่ 1700 ถึง 1800 แน่นอน แต่ไม่ถาวร เพราะเป็นเงินมหาศาล)


ทุกอย่างมันกอปรคู่ขนานกันไป ทั้งการสร้างสภาวะความหวาดกลัวกับสงครามของสองเกาหลี รวมถึงความพยายามที่จะลดมูลค่าทองคำ นั่นเอง

พวกคุณไม่งงกันหรือไรว่า ราคาทองคำลดลงได้อย่างไร ในเมื่อ ดีมานยังคงมีความต้องการตลอด และ เป็นมูลค่าที่ไม่มีทางสูญหาย (ทองคำเป็นสสารที่เปลี่ยนรูปได้แต่จะไม่เเปรสภาพเป็นสสารชนิดอื่น)


ตอนนี้ใครกำลังได้ผลประโยชน์อยู่น้าาาาาา ว่างๆจะมาเล่าให้ฟังต่อครับ


ขอบคุณครับที่ติดตามบทความผมมาโดยตลอด


บทต่อจากตอนที่แล้ว 
ใครได้ประโยชน์


ใครที่จะได้ผลประโยชน์จากการ "มูลค่า" ของทองคำที่ลดลง 


ตรงนี้เราต้องมองโจทย์ให้หลายมิติก่อนนะครับว่า ถ้ามีผู้ได้ผลประโยชน์ก็จะต้องมีผู้เสียผลประโยชน์คล้ะเคล้ากันไป 

ซึ่งประเด็นเหรียญอีกด้านหนึ่งของผมนั้นคำตอบของผู้ที่จะได้รับผลประโยชน์มากที่สุดคือ ประเทศสหรัฐอเมริกา+สหราชอาณาจักร รองลงมาคือ กลุ่มสหภาพยุโรป

ผู้ที่ได้ผลประโยชน์โดยตรงนี้โดยรวมหลังจากนี้ผมจะเรียกกว่ากลุ่มทุนตะวันตกนะครับ

เมื่อมูลค่าทองคำลดลงนั่นเท่ากับว่า มูลค่าของหนี้สินของกลุ่มทุนตะวันตกก็จะลดจำนวนตัวเลขด้วยเช่นกัน ทำให้สัญญาใหญ่ๆสำคัญที่จำเป็นต้องจ่าย หรือ เคลื่อนไหวในช่วงนี้มีต้นทุนค่าปรับเพิ่มขึ้น ทำให้ผ่อนคลายมากกว่าเดิม

คู่ขนานกันไปกับการสนับสนุนนักธุรกิจชาวตะวันตกให้มาลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ หรือ ธุรกิจประเภท เงิน ต่อ เงิน หรือ การทำกับไรกับมูลค่าเพิ่มที่ลอยอยู่ในอากาศ เช่น การซื้อสัญญาหลักทรัพย์ล่วงหน้า การซื้อขายอัตราแลกเปลี่ยน การเก็งกำไรกับสภาวะตลาดเงินในเอเชีย เพื่อโยนหนี้เน่าทิ้งไปให้หายไปกับมูลค่าเพิ่มที่ลดลง


จากตรงนี้เองเพื่อนที่อ่านอยู่อาจจะเริ่มงงแล้วว่าผมหมายถึงอะไร ผมจะทำโร้ดแมบให้ดูดังต่อไปนี้

สมมติโลกนี้มีสองประเทศคือ ประเทศตะวันตก กับ ประเทศเอเชีย

เมื่อทองคำมูลค่าลดลง = เพิ่มตัวเลขเงินเฟ้อให้กับ ประเทศตะวันตก และ ประเทศเอเชีย เนื่องจากมูลค่าทองคำที่ค้ำประกันพันธบัตรลดมูลค่าลง นั่นเท่ากับทำให้ พันธบัตร ที่มีอยู่ในประเทศเอเชีย และ ประเทศตะวันตก มีมากกว่าปริมาณทองคำที่คำประกัน


(กรณีตัวอย่างต่อไปนี้เป็นการอธิบายให้เข้าใจคร่าวๆ เพราะโดยการทำธุรกรรมระหว่างประเทศต่อประเทศนั้น จะสำเร็จธุรกรรมผ่านมูลค่าในสัญญาราคาทองคำล่วงหน้ากันอยู่แล้ว มันทบๆกันไป เช่น ปี 2010 คือปีที่ finish ดีลมูลค่าอัตราแลกเปลี่ยน ของปี 2005 โดยประมาณการ)


กรณียกตัวอย่าง :

สมติประเทศไทยมีทองคำอยู่ 10 ตัน(ในธนาคารชาติ) ที่ค้ำประกันมูลค่าพันธบัตร ในจำนวนที่ผลิตพันธบัตรเพื่อหมุนเวียนระบบเศรษฐกิจในประเทศในจำนวนมูลค่า 10 ล้านบาท + สัดส่วนพิเศษเงินเฟ้อ อีก 3 ล้านบาท สุทธิเป็นจำนวน 13 ล้านบาทต่อ ทองคำ 10 ตัน เมื่อมูลค่าทองคำลดลง นั่นเท่ากับว่า ในจำนวนทองคำ 10 ตันที่มีอยู่เท่าเดิม มูลค่าจะลดลง เท่ากับ ทองคำ 10 ตัน ไม่สามารถค้ำประกันปริมาณพันธบัตรจำนวนเท่าเดิมได้ ทำให้รัฐบาลไทยมีสองทางเลือกคือ

1. ทำลายพันธบัตรที่เฟ้อจากมูลค่าที่ลดลง (เป็นไปไม่ได้เพราะกระดาษทุกใบจะมีเจ้าของเงินอยู่แล้วเท่ากับว่า จะมีความเสียหายเป็ฯวงกว้าง และโดยปกติการทำลายธนบัตรที่เฟ้อก็ถูฏกระทำกันผ่านการฝากเงินกับธนาคารอยู่แล้ว โดยกระดาษธนบัตรที่ฝากธนาคารทุกใบจะถูกทำลาย และ แปรเปลี่ยนเป็นตัวเลขในบัญชีธฯาคารของผู้ฝากนั่นเอง และจะมีดีลการทำลายโดยปรกติคือ 1 ปี/1 ครั้ง)

2.นำสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่ได้ดุลการค้ากับสหรัฐอเมริการมาค้ำประกันพันธบัตรที่เฟ้อจากมูลค่าทองคำที่ลดล นั่นเท่ากับว่า เป็ฯการนำเม็ดเงินในอนาคตที่จะได้มาใช้มูลค่าการชำระหนี้สินในเรตทองคำที่ลดลง (อย่าลืมว่าประชาชนทั่วโ,กชำระเงินกันด้วยพันธบัตร แต่ เมื่อถึงดีลทำบัญชีอัตราแลกเปลี่ยน ของสกุลเงิน ระหว่างประเทศ กับ ประเทศ หรือ GOverment กับ Goverment นั้น จะใช้มูลค่าทองคำในธนาคารชาติที่มี โอนจ่ายค่าส่วนต่างของดุลการค้าในแต่ละปี และ ประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลกเลือกผู้สกุลเงินของตนเองกับสกุลเงิน usd จากสาเหตุที่ เป็นสกุลเงินที่แข็งแกร่งมารกที่สุดเพราะนอกเหนือจาก ใช้ทองคำค้ำประกันมูลค่าแล้ว ยังสามารถผลิตเพิ่มเติมได้โดยอ้างอิงจากปริมาณน้ำมัน เป็นเพียงชาติเดียวเท่านั้นนั่นเอง)


จากตัวอย่างนี้ เมื่อ สุดท้ายทั้งหมดจะถูกจัดการในกรอบของสกุล usd เป็นหลัก นั่นเท่ากับว่า สกุลเงินของประเทศสหรัฐอเมริกา จะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น ตามกลไกปรกติที่ประเทศใหญ่จะได้เปรียบดุลการค้าทุกปี กับ ประเทศรายย่อยนั่นเอง


จากหลักการเดียวกัน ให้ใช้กรอบนี้ แล้วเปลี่ยนโจทย์จากสหรัฐอเมริกา เป็นกลุ่มสหภาพยุโรปดู เราก็จะเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น และพวกเขาทำควบคู่กันไปกับการอาศัยช่องว่างนี้ นำหนี้เสียที่ลอยอยู่ในอากาศ ไปลงทุนกับ ตลาดหลักทรัพย์ในเอเชีย ก็แน่นอนว่า ตลาดหุ้นทั่วเอเชียที่คึกคักแบบผิดหูผิดตามมาตั้งแต่ช่วงปลายเดือนธันวา 2012 จนถึงปัจจับนนี้ จะเห็นว่า เม็ดเงินจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา อย่างน่าแปลกใจ (กรณีนี้เรายังสามารภจำกัดกรอบได้ว่าเป็ฯจุดเริ่มต้นของฟองสบู่ด้วยเช่นกัน )

ซึ่งอย่าลืมว่า ปริมาณเงินที่เข้ามาซื้อขายหลักทรัพย์เพื่มมากชึ้นในเอเชีย คือเม็ดเงินที่ผ่าน พันธบัตรจากประชากร หรือกลุ่มทุนยุโรปที่เป็ฯภาคเอกชน นั่นเท่ากับว่า การนำเงินเข้าออกตลาดใดๆในเอเชีย ถือว่าตัวนับเป็น พันธบัตร


แต่เป็นพันธบัตรที่เฟ้อแล้วนั่นเอง แต่ยังคงมีมูลค่าอยู่ เมื่อนำมาเก็งกำไรตรามแบบแผนที่มี Goverment สนับสนุนอยู่ และการสร้างสภาวะการณ์ที่ล่อแหลมเช่น เหตุการณ์ตึงเครียดใน เกาหลีใต้ ทำให้ราคาหุ้นลดลง เหมาะที่จะนำเงินเฟ้อมาลงทุนซื้อขาย

เพื่อขนมูลค่าทองคำกลับประเทศ




คิดว่าภาพนี้จะทำให้เข้าใจง่ายขึ้น คือมันมีองประกอบมากกว่านี้ เพราะต้องเข้าใจว่า ดีลระหว่าง interbank ต่อ interbank สุทธิสัญญาธุรกรรมกันข้ามปีข้ามปัจจุบันไปหลายชอตแล้วเป็น
กลไกปรกติ และสัญญาเดียวกัน ทำให้มีหลายมูลค่าต่างๆได้ ก็เช่นเดียวกับ ทองคำ ราคาขาย ราคาค้ำพันธบัตร ราคาสั่งซื้อล่วงหน้า สัญญาซื้อขายล่วงหน้า สัญญาประเภท CFDs และอีกเพียบ

ทำแผนผังไม่ได้ง่ายๆแน่นอน

ซึงในภาพนี้ให้คิดว่าเป็ฯระบบเงินสด ทำธูรกรรมตัวเลขกันทุกๆ ไตรมาศ หรือ สิ้นปีแล้วกัน จะไม่งง
บทความที่ 3 ต่อเนื่อง (พรุ่งนี้อาจไม่มีเวลาเขียนบทความ)

------

จริงแล้วปัญหายุโรปไม่ได้มีปัญหาอะไรมากเลย ตามความคิดส่วนตัว เพราะว่า ผู้คนก็ยังคงมีฐานะและปรกติดี เพียงแค่ว่า ดัชนีเศรษฐกิจ หรือ เงินนอกระบบ (กระดาษธนบัตรที่ใช้จ่าย หรือ เงินที่อยู่นอกบัญชีตัวเลขธฯาคาร) มันหายไป เลยไม่มีสภาพคล่องให้ใช้จ่าย เมื่อไม่ใีให้ชาวยุโรปใช้จ่าย รัฐบาลก็ต้องผลิตเงิน (ธนบัตรเพิ่มขึ้น) เพิ่มไปเพิ่มมา ก็ล้นปริมาณทองคำที่มีและรวมทุกๆสัญญา ก็กลายเป็ฯปัญหาว่า มีปริมาณมูลค่าไม่พอจ่ายกับประเทศคู่ค้า อาทิ สมมติว่าโตโยต้าขายรถปีนี้ทั้งปีได้กำไร 1000 ล้าน ยูโร เวลาจะถ่ายเงินออกจากยุโรปไปลงทุนที่ประเทศอื่นๆ เลยกลายเป็ฯปัญหาว่า รัฐบาลยุโรปมีไม่พอจ่ายไปยังประเทศของนายทุนโตโยต้า (แต่แน่นอนว่าตัวเลขเงินในปัญชีของ บ.โตโยต้า เพิ่มขึ้น ) แต่ทองคำในประเทศญี่ปุ่นไม่เพิ่มขึ้นเต็มจำนวน เพราะว่า มีทองคำไม่พอจ่าย ก็จึงต้องจ่ายเป็นพันธบัตรพิเศษล่วงหน้า (เหมือนประมาณว่า เฮ้ย เอาใบตึ๊งโรงจำนำของลูกหนี้ข้าไปค้ำก่อน พอได้เงินมาอั๊วจ่ายแน่ ราวๆนั้น) ส่งผลให้ เงินญี่ปุ่นที่แข็งค่าขึ้นก็ไม่แข็งแรง ก็เป็นโดมิโนไปอีก ทีนี้เวลาญี่ปุ่นจะจ่ายเงินให้ไทย ก็จ่ายด้วยสัญญาพวกนี้ไปเลย (สัญญาไม่ถือว่าเป็นษะ เพราะยังมีมูลค่า เพียงแค่อัตราเสี่ยงของมูลค่าเฟ้อสูงขึ้น )
สัญญาพวกนี้ก็ถูกขายเลหลังกันไป จากญี่ปุ่นไปไทย ไทยไปลาว ไปนั่นไปนี้ (จ่ายให้ประเทศที่ค่าเงินอ่อนกว่าตนเอง สัญญาพวกนี้ จะไม่ขาดทุน ยกตัวอย่างเช่น ญี่ปุ่นจ่ายหนี้ไทย 10 ล้านบาท แต่ในมูลค่าสัญญานี้คือ 10 ล้าน ยูโร ก็ซอยัญญามาจ่ายให้กับไทย ก็ได้กำไรแบบเฟ้อๆในมูลค่าส่วนต่างอัตราแลกเปลี่ยน อีก)


จ่ายไปจ่ายมา ก็จ่ายกันครบทุกสัญญาแล้ว ใน 12 ปีที่ผ่านมา ก็เลยทำพันธบัตรพิเศษขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่มีนักลงทุนประเทศรายใด กล้าลงทุน (ธนบัตรพิเศษนี้ขายให้คนภายในประเทศไม่ได้ เพราะก็เหมือนไม่มีอะไรเพิ่มขึ้น) เมื่อไม่มีนักลงทุนต่างชาติเชื่อมั่นซื้อขาย ก็เลยต้องประกาศดอกเบี้ย 200% (จำได้ใช่ไหม ที่กรีซขายพันธบัตร) ทีนี้ จีนก็มาซื้อพันธบัตรนี้จากยุโรปรายใหญ่ เพราะผลดอกเบี้ย พร้อมกับแลกสัมปทานท่อน้ำมัน และอื่นๆอีกมากมาย

ถึงกระนั้นปัญหายังไม่จบอีก เพราะเงินเฟ้อมันล้นระบบหมดแล้ว และคนในประเทศก็ต่างเก็บเงินไว้ต่างประเทศ และส่วนหนึ่งหลุดจาก การนิยมหนีหนาวมาทางเอเชีย

IMF ก็ยิ้ม และรอจ้องเขมือบสัญญาสัมปทานน้ำมันของบริษัทพลังงานใหญ่ๆในยุโรป เพื่อมาค้ำ ดอลล่า อีก ผสมกันเข้าไปทีนี้ก็มั่วเละคุ้มเป้ะ

อเมริกาและยุโรปเลยต้องร่วมหัวจมท้ายกัน ทำทฤษฎีสมคบคิดขึ้นมาเพื่อแก้ไขสถานการณ์ เพราะไม่งั้น ตายหมู่แน่ เพราะจีนก็เป็นเจ้าหนี้พันธบัตรอเมริการรายใหญ่ด้วย

ทีนี้ทำไงล่ะ ก็อย่างที่เห็ฯนั่นล่ะ แหกกฏละเมิดกฏกันวุ่นวาย ให้โซรอส มาพูโได้อย่างไรไม่ทราบ ชี้นำว่าเศรษฐกิจยุโรปจะร่วงๆๆๆ (ปกติเขามีกฏผู้ที่มี Dynamic Voice มหาศาล พูดอะไรที่เป็ฯการชี้นำเศรษฐฏิจ) เมื่อออกมาพูด ก็เสริมส่งให้นักลงทุนเอเชีย วิตก

นักธุรกิจภาคเอกชน ก็บอก ชิหายแหล่ว ต้องขนเงินออกมาจากยุโรป ไปฝากไว้เป็ฯสกุล usd จะปลอดภัยที่สุด

สุดท้าย ปอนด์ อังกฤษคือตาอยู่ของเกมนี้

-"- อธิบายให้เป็นภาษาบ้านๆ เพราะกลัวว่าผู้อ่านจะไม่เข้าใจหลักการ การเงินระดับ GtoG


ที่มา

บทความ
[1] ตอน 1https://www.facebook.com/photo.php?fbid=181354692016437&set=a.105310389620868.14247.100004257220592&type=1
[2] ตอน 2 https://www.facebook.com/photo.php?fbid=181631891988717&set=a.105310389620868.14247.100004257220592&type=1
[3] ตอนสาม  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=181662735318966&set=a.105310389620868.14247.100004257220592&type=1
ภาพ
[1] https://www.facebook.com/photo.php?fbid=181640011987905&set=a.105310389620868.14247.100004257220592&type=1
[2] https://www.facebook.com/photo.php?fbid=181655155319724&set=a.105310389620868.14247.100004257220592&type=1

วันศุกร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2556

ซื้อทองป้องกันเงินเฟ้อได้จริงหรือ ???

ซื้อทองป้องกันเงินเฟ้อได้จริงหรือ ???


นี่คือกราฟราคาทองที่ปรับเงินเฟ้อออกแล้ว การที่กราฟคงที่แสดงว่าป้องกันเงินเฟ้อได้ จะเห็นว่ามีบางช่วงเวลาที่ปรับตัวลง แต่เวลาปรับตัวขึ้นคือยื่นเหนือเงินเฟ้อ จะทำกำไรรุนแรง สรุปคือ มันขึ้นอยู่กับ Timing

โชคดีในการลงทุนนะคร้าบ

วันอาทิตย์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2556

โครงสร้างทางเศรษฐกิจไทยเปลี่ยนไป ใครได้ประโยชน์

จะเป็นนักลงทุนต้องมองยาวๆครับ มอง trend เศรษฐกิจให้ออกมาดูมุมมองเรื่องเรื่องโครงสร้างทางเศรษฐกิจของของคุณ ฉัตรชัย วงแก้วเจริญ เซียนหุ้น[1] VI อธิบายได้ดีครับดังนี้

"ประเทศไทยมีโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ไม่สมดุล คือ พึงพิงการส่งออกในสัดส่วนที่สูงมาก ทำให้มีความผันผวนและขึ้นอยู่กับสภาพเศรษฐกิจโลกค่อนข้างมากเกินไป เมื่อประเทศใหญ่ๆของโลกมีปัญหา ก็จะกระทบต่อเศรษฐกิจของเรามาก เราต้องสร้างการบริโภคภายในประเทศให้สูงขึ้น เพื่อเป็นกันชนเมื่อสภาพเศรษฐกิจโลกมีปัญหา

ในขณะที่เราก็ต้องถามว่า ค่าแรงที่ต่ำนั้นเป็นรายได้ที่เพียงพอให้แรงงานใช้ดำเนินชีวิตที่เหมาะสมได้หรือไม่

เรายอมให้คนไทยทำงานหนัก แต่ได้รายได้น้อย คุณภาพชีวิตแย่ เพียงเพื่อจะได้มีต้นทุนในการผลิตสินค้าที่ต่ำ ขายสินค้าให้ต่างชาติในราคาถูกๆ ให้ชาวต่างชาติเอาเปรียบเราหรือ

ประเทศไทยมีทางเลือกมากมาย เราคงอุ้มทุกคนไม่ไหว อุตสาหกรรมที่ต้องใช้แรงงานก็ควรที่จะย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศเพื่อนบ้านที่ยังมีค่าแรงถูกอยู่"

การ ขายสินค้าให้ง่ายๆ ด้วยวิธีง่ายๆ ก็คือ ขายถูกๆ ไม่ต้องคิดอะไรใหม่ ไม่ต้องปรับปรุงพัฒนาอะไร แล้วทำอย่างไรให้ขายถูกๆแล้วยังมีกำไร
  • วิธีแรกสำหรับสินค้าส่งออกก็คือ กดค่าเงินบาทให้ต่ำๆ ยิ่งต่ำยิ่งได้กำไรเพิ่มแบบไม่ต้องทำอะไร
  •  อีกวิธี คือ ลดต้นทุนค่าแรง กดค่าแรงให้ต่ำๆ ไม่ต้องพัฒนากระบวนการผลิต ไม่ต้องพัฒนาผลิตภัณฑ์ ไม่ต้องพัฒนาฝีมือแรงงาน
อุตสาหกรรม ใดบ้างที่ออกมาพูด อุตสาหกรรมเหล่านั้นเราก็รู้อยู่แล้วว่ามีอนาคตมากน้อยแค่ไหน นายทุนหลายราย ครั้งมีกำไรก็มักหลบเลี่ยงภาษี กำไรที่ได้ก็นำไปใช้จ่ายเพื่อความสุขอย่างมากมาย ไม่เก็บหอมรอบริบไว้ปรับปรุงกิจการ

ผม คิดว่าอุตสาหกรรมเหล่านั้นไม่ช้าไม่นาน ถ้าไม่มีการปรับตัวก็ต้องเลิกกิจการอยู่ดี เพราะค่าแรงประเทศเพื่อนบ้านถูกกว่ามาก หลายบริษัทก็ปรับตัวย้ายโรงงานไปอยู่ประเทศเพื่อนบ้านหมดแล้ว"

ซึ่งก็สอดคล้องกับที่คุณ นายกิตติรัตน์ ณ ระนอง รองนายกฯและรมว.การคลัง ได้ให้มุมมองไว้ในรายการอะไรก็ไม่รู้ดูตอนปีใหม่ที่ผ่านมา ว่า"โครงสร้างเศรษฐกิจไทยตอนนี้พึ่งพิงการส่งออกมากถึง 70% มาจากภายในประเทศเพียง 30% ดังนั้นแนวนโยบายต่อไปก็จะมุ่งเน้นเสริมการบริโภคในประเทศมากขึ้น สัดส่วนในอนาคตจะพลิกจากเป็นพึ่งพิงภายนอก 30% และจากภายใน 70%

โดยภาคการส่งออก น่าจะพลิกไปผลิตสินค้าที่ใช้เทคโนโลยีมากขึ้น จะได้จ้างงานคนไทยได้ค่าแรงสูงขึ้น"

ถ้าสรุปนโยบายต่างเป็นภาพ ได้ดังนี้ครับ

นโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจในประเทศของรัฐบาล

ขยาย ความก็คือ รัฐกระตุ้น ศก. โดย ทำให้ consumption(C) การบริโภค, investment(I) การลงทุน และ Goverment spending(G) การใช้จ่ายภาครัฐ เพิ่ม ซึ่ง C, I, G ส่วนหนึ่งของ GDP ถ้าตัวแปรเหล่านี้เพิ่ม GDP

ถ้าการบริโภคในประเทศเพิ่มแล้ว  กลุ่มใหน่ที่น่าลงทุน

คุณ DeerFreeDom [2]ให้มุมมองที่น่าสนใจว่า
"เงิน กำลังจะหมุนไป หมุนไปต่างจังหวัด นโยบายของรัฐบาล เป็นนโยบายที่เน้นไปที่การเพิ่มรายได้ ลดรายจ่าย ของคนต่างจังหวัด ถ้าสามารถปลุก Demand ของคนต่างจังหวัดขึ้นมาได้ GDP ไทยจะโตอีกเยอะ

สัง เกตุไหม หุ้นค้าปลีก 3-4 ปีที่ผ่านมาขึ้นมา 1,000% ได้อย่างไร เพราะธุรกิจพวกนี้เขาเน้นขยายสาขาไปยึดทำเลงามๆๆ ต่างจังหวัดหมดแล้ว ธุรกิจอสังหาใหญ่ๆๆ เช่น SIRI ตอนนี้รายได้หลักมาจากต่างจังหวัดแล้ว
"
สรุปว่าทำมาหากินในไทยดีสุดแระ หุ้นส่งออกคงแย่หน่อย เจริญในการลงทุนนะครับ
ที่มา 
[1]https://www.facebook.com/DeerFreeDom/posts/2681602775930
[2]https://www.facebook.com/DeerFreeDom/posts/107327592776149

วันพฤหัสบดีที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2555

Fiscal Cliff คืออะไร?

Fiscal Cliff คืออะไร?

Fiscal Cliff เป็นคำอธิบายสถานการณ์ที่เศรษฐกิจสหรัฐฯ อาจจะเข้าสู่ภาวะถดถอยรุนแรงอีกครั้ง เมื่อมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจต่างๆ จะหมดอายุลงพร้อมกันภายในสิ้นปี 2012 นี้ นั่นคือ 

  1. มาตรการลดหย่อนภาษีต่างๆ (เช่น ภาษีเงินได้ ภาษีมรดก) ที่เรียกกันว่า Bush Tax Cut จะหมดอายุในสิ้นปีนี้ ทำให้คนอเมริกันต้องจ่ายภาษีเพิ่มขึ้นในปี 2013 และเมื่อต้องเสียภาษีมากขึ้น ก็จะมีเงินใช้จ่ายน้อยลง
  2. ค
    นอเมริกันจะถูกเก็บภาษีเพิ่มอีก 3.8% จาก “เงินได้จากการลงทุน” เพื่อไปดูแลค่ารักษาพยาบาลในโครงการ ObamaCare
  3. เงินงบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ ที่มีใช้จ่ายสนุกมือจะหายไปครึ่งหนึ่ง
หากมาตรการเหล่านี้ไม่ได้รับการต่ออายุ คาดว่าเศรษฐกิจสหรัฐฯ ในปี 2013 จะพลิกจาก +2.0% เป็น -0.5% อัตราการว่างงานจะเพิ่มจาก 8.0% เป็น 9.1% และอาจจะฉุดเศรษฐกิจโลกที่แย่อยู่แล้วให้แย่ไปกว่านี้อีก อันที่โหดมาก คือ ภาษีเงินได้จากเงินปันผล ที่จะเพิ่มจาก 15% เป็นอัตราปกติ 39.6% แล้วบวกภาษี ObamaCare อีก 3.8% คนอเมริกันต้องจ่ายภาษีเงินปันผลสูงถึง 43.4% มีคนทำนายว่า หุ้นสหรัฐฯจะร่วงอย่างน้อย 30% ในปีหน้า!!!

แต่ในระยะยาว Fiscal Cliff จะส่งผลให้รัฐบาลสหรัฐฯ ต้องประหยัดและรัดเข็มขัดมากขึ้นครับ คาดว่าอัตราส่วนหนี้สินต่อ GDP ในปี 2022 จะลดลงจาก 90% เหลือเพียง 58%

Fiscal Cliff มีผลต่อเงินออมของเราอย่างไร? ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ผมเกรงว่าคนที่ซื้อหุ้นในตอนนี้ อาจจะต้อง “ติดดอย” กันเป็นแถวครับ : )





ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=309478322493680&set=a.305313389576840.71578.305000962941416&type=1